ทุกๆการก้าวไปข้างหน้ามีบางสัมภาระที่ต้องถูกปลดเปลื้องทิ้งไว้เสมอ
ไม่ใช่เพียงสิ่งของเท่านั้น หลายครั้งสัมภาระที่ถูกปลดทิ้งพวกนั้นคือความหวัง
ความฝัน หรือแม้กระทั่งความรัก มันอาจจะยากหน่อยในคราแรกที่คุณได้ยินว่า
การโตขึ้น คือ การที่เราต้องยอมปล่อยบางสิ่งให้หลุดมือออกไป
แบบที่ไม่มีทางคว้ามันกลับมาได้อีกแล้ว
หวังว่าคุณจะกล้าปล่อยบางความทรงจำ บางความฝัน บางความสัมพันธ์
หรือบางคนไปแม้ไม่เต็มใจมากนัก
บางสิ่งต้องปลดเปลื้องเพื่อป้องกันการล้มลงและบาดเจ็บระหว่างทาง
– Octobrae –
LEAVE IT IN YOUR PAST
แล้ววันนี้ เธอมีความสุขไหม
วันนี้เธอมีความสุขไหม? ขึ้นอยู่กับว่าเธอเอาตัวเองไปวางตรงไหน
บางคนมักเอาใจไปวางที่อดีต ยึดติด และจมกับความหลังครั้งเก่า ที่จบไปตั้งนานแล้ว
บางคนเอาตัวเองไปวางกับอนาคต จนกังวลไปหมดว่าทางข้างหน้าจะเป็นแบบที่หวัง หรือเป็นไปได้ด้วยดีหรือเปล่า
บางทีเราเอาใจไปวางตรงนู้น ตรงนี้ จนลืมไปว่าตรงที่เธอยืนอยู่คือปัจจุบัน
เธอควรจะให้ความสำคัญกับมันเหมือนกันนะ เพราะบางที
“ตัวแกในอนาคต อาจจะแค่อยากให้ตัวแกในวันนี้ มีความสุขนะ” อย่าไปคิดเยอะมากนักเลย
จังหวะชีวิตพัดพา
ไม่ใช่แค่บางสิ่งที่ได้มาเพราะบางจังหวะชีวิตหรอก
หลายสิ่งเราเสียไป
ก็เพราะบางจังหวะของชีวิตเหมือนกัน
บางจังหวะก็พัดพาหลายคนออกไปจากชีวิต แม้เราจะหวังว่าในทุกๆช่วงการเติบโตของเรา จะสามารถหยิบเอาคนที่เรารักไปได้ทุกคน แต่ความเป็นจริงแล้วนั้น การเติบโตจะค่อยๆคัดหลายคนออกไป
บางคนจากที่เคยคุยกันทุกวัน กลับกลายเป็นนานๆครั้ง กลับกลายเป็นทุกๆวันเกิด และค่อยๆห่างหายกันไป
แต่ถึงแบบนั้น เราก็ยินดีกับทุกๆการเติบโตของทุกคนที่เคยผ่านเข้ามา และหวังว่าวันนึงเราจะเรียนรู้วิธีการรักษาความสัมพันธ์ไปพร้อมกับการเติบโตได้นะ
Everything you lose is a step you take.
เทย์เลอร์ สวิฟต์
ฝันลมๆแล้งๆ
พอโตขึ้น เราทุกคนต่างไม่กล้าพูดเรื่องความฝันของตัวเอง
ลองย้อนกลับไปตอนเด็ก หากมีใครถามเราว่า โตขึ้นอยากเป็นอะไร เราคงจะตอบสิ่งนั้นออกมาได้เต็มปาก แบบไม่ต้องอายใคร
แต่พอโตขึ้นกลับต่างออกไป อาจเป็นเพราะพอมีความจริงที่ต้องยึดถือ
เรากลับต้องปล่อยความฝันนั้นทิ้งไป อาจด้วยเพราะต้นทุนชีวิต ที่เราต่างก็ไม่ได้มีอย่างเท่าเทียมกัน
บางฝันก็ต้องทิ้ง เพราะความจริงปลุกให้เราตื่น
จังหวะลงตัว
หลายครั้งที่เราโหยหา ไขว่คว้าอะไรตั้งมากมาย
แต่หากไม่ใช่จังหวะที่ชีวิตอนุญาตให้มี โลกก็จะบีบรัดให้เราจำต้องปล่อยมันไป
แล้วจังหวะที่พอดีคือจังหวะไหน?
คงเป็นจังหวะที่เราเลิกตั้งคำถามว่า เราลืมตาตื่นมาเพื่ออะไร
กำลังจะไปที่ไหน หรือกำลังหลงทางหรือเปล่า
หวังว่าวันนึงเธอจะเจอกับจังหวะที่พอดีกับชีวิตนะ
และหากเจอแล้ว ก็จงอย่าปล่อยให้มันหลุดมือล่ะ เพราะจังหวะแบบนี้ไม่ได้มีผ่านเข้ามาบ่อยๆหรอก
ก้าวกระโดด
เราทุกคนต่างมีก้าวสำคัญในชีวิตกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น
ก้าวที่ต้องเปลี่ยนชั้นเรียน
ก้าวที่รู้ว่าต้องเข้ามหาลัย
หรือก้าวที่ใครก็บอกว่า ต้องเป็นผู้ใหญ่
แม้แต่ก้าวที่เราจำต้องออกจากเซฟโซน
ถึงแม้จะรู้อย่างนั้นเราต่างก็ต้องยอมเสี่ยง เพราะรู้ดีว่าหากอยู่ที่เดิมต่อไปคงตามใครไม่ทัน
เหมือนกับ
เวนดี้ที่ไม่อาจอยู่ในสนามเด็กเล่นของวัยเยาว์ได้ตลอดไป วันนึงก็ต้องออกจากเนเวอร์แลน
กลับสู่ความจริงที่ว่า
ไม่มีทิงเกอร์ เบลล์
ไม่มีเนเวอร์แลนด์
ไม่มีกัปตันฮุกหรือเรือโจรสลัด
เหลือทิ้งไว้แต่ “เด็กหลง” ที่จำต้องโตเป็นผู้ใหญ่
ลังเลก็ไม่เห็นเป็นไร
เคยถามตัวเองหลายครั้งว่าทำไมอายุเท่านี้แล้ว
ยังลังเลกับเส้นทางชีวิตของตัวเองอยู่
บางทีการลังเล ก็อาจเป็นสิ่งที่ยืนยันว่า
“เราเองก็คือมนุษย์คนนึง”
สิ่งที่แย่ที่สุดอาจไม่ใช่การตัดสินใจผิดพลาด
แต่เป็นการที่เธอไม่กล้าตัดสินใจสักที เพราะการไม่เลือก ก็คือการเลือกอย่างหนึ่ง
หากเธอลังเลก็แค่ลองเชื่อใจตัวเองสักครั้ง
ยอมรับในการตัดสินใจว่าเธอเพียงแค่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดกับตัวเองในสถานการณ์ตอนนั้น
ยอมรับว่า ถ้ามันไม่สมบูรณ์แบบก็ไม่เป็นไร
หรือหากผิดพลาด อย่างน้อยเธอในอนาคตก็จะได้รู้ว่าต้องรับมือกับมันยังไง
การตัดสินใจที่ถูกที่ ถูกเวลา อาจไม่มีอยู่จริง
แต่อย่างน้อยมันก็ทิ้งบทเรียนบางอย่างไว้ และเธอไม่จำเป็นต้องเสียดายมันเลย
เพราะคนเราเริ่มใหม่ได้เสมอแหละ มันอยู่ที่ว่าเธอกล้าที่จะเริ่มไหม
หรือจะลังเลแล้วทำได้แค่อยู่ตรงนี้ตลอดไป
ต้องตัดสินใจแล้วนะ
KEEP IT IN YOUR HEART
เราต่างเคยทิ้งบางสิ่งไว้และมันไม่เป็นไรเลย
บางสิ่งถูกปลดเปลื้องทิ้งไว้ ไม่ใช่เพราะมันไม่สำคัญ
ไม่ใช่เพราะเธอไม่รัก
หากแต่เธอจำเป็นต้องทำ เพื่อรักษาสิ่งที่สำคัญมากกว่าเอาไว้
เธอไม่ได้เห็นแก่ตัวหรอกนะ ที่ครั้งนั้นเธอเลือกที่จะรักษาตัวเองไว้
เธอไม่ได้เห็นแก่ตัวหรอกนะ ที่จะตามเอาใจทุกคนไม่ไหว
แค่อยากจะบอกว่า
ไม่มีใครแบกไปได้ทุกอย่างหรอก สัมภาระอันหนักอึ้งบนบ่านั่น
อย่าโทษตัวเองเลย เพราะหากหยิบติดตัวมาไม่ได้
งั้นเก็บไว้ในหัวใจ ตลอดไปนะ
เป็นฉันที่ยังไม่ทิ้งความผิดพลาด ในวันนั้นเสียที
หลายครั้งที่เธอมักคิดว่าตัวเอง ก้าวข้ามมันมาได้แล้ว
ไม่ว่าจะเป็น
ความผิดพลาดในช่วงวัยนั้นของชีวิต
ความเจ็บปวด คำร่ำลาที่ไม่ทันได้เอ่ยบอก
หรือการตัดสินใจที่ย้อนกลับไปทำอะไรไม่ได้
แต่เปล่าเลย
หลายครั้งที่เธอยังคงกล่าวโทษตัวเองซ้ำๆ
ราวกับว่ามันจะไม่มีวันจบลงได้
หวังว่าวันนึงเธอจะปล่อยมันไปได้นะ
ทิ้งความผิดพลาดไว้ในอดีต และก้าวต่อไปแบบที่ให้อภัยตัวเองได้จริงๆสักที
: รู้ใช่ไหมถ้าเธอไม่ให้อภัย เธอจะไม่มีวันเดินต่อไปได้
: รู้สิ ให้อภัยทั้งหมดแล้ว ไม่ถือโทษโกรธใครแล้ว
: ที่ว่าให้อภัยทั้งหมดนั่น รวมความผิดพลาดของตัวเองไว้หรือยังนะ
ย้ายออก
ทุกการเปลี่ยนแปลงมักทิ้งบางอย่างในใจ
ของผู้ที่เป็นเจ้าของการเปลี่ยนแปลงนั้นเสมอ
ชีวิต คือการเดินทาง
เดินทางเพื่อโยกย้ายบางสิ่ง ละทิ้งบางสิ่ง เพื่อไปเจอสิ่งใหม่
โดยที่เราไม่สามารถรู้ได้ว่าจุดหมายปลายทางเราจะดีหรือร้าย
จะอบอุ่นเหมือนที่เคยผ่านมาหรือเปล่า
เธออาจจะแค่ต้องลองปล่อยให้ตัวเอง ได้ย้ายออกจากที่เดิมๆ ความรู้สึกเดิมๆบ้าง
เพื่อที่วันนึง เธอจะได้มองกลับมาแล้วรู้ว่า
เธอเติบโตจากอะไร และมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง
ขอให้ทุกการโยกย้ายของเธอ พาเธอออกจากความเจ็บปวด
พาเธอออกจากบ้านหลังเก่า และเจอหลังใหม่ที่อบอุ่นกว่าเดิมนะ
อื่นไกล
จุดที่ยากของความสัมพันธ์ที่จบกันไป อาจไม่ใช่การร้องไห้ฟูมฟาย
หากเป็นเพียงแค่เรื่องง่ายๆ ที่แสนธรรมดา ที่ว่า
เราต่างเป็นคนอื่น สำหรับกันและกันไปแล้ว
เขากลายเป็นคนอื่นไป
เรากลายเป็นคนอื่นไกล
ไม่หลงเหลืออะไรอยู่ในความสัมพันธ์
มันน่าใจหายเหมือนกันนะ
พายุในใจผ่านไปหรือยัง
ความจริง คือไม่มีหรอกนะ คนที่จะมาบอกเราว่า “พายุลูกใหญ่นั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว”
เพราะไม่มีใครรู้ได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
เหมือนกับตอนที่ดูพยากรณ์อากาศตอนเช้า ที่บอกว่าวันนี้จะมีฝนตก
เรากลับพกร่มไปอย่างดี แต่วันนั้นกลับไม่มีแม้แต่ฝนเพียงหยดเดียว
กลับกันบางวันไม่มีท่าทีว่าจะมีฝนตก แต่กลับเทลงมาอย่างไม่บอกกล่าว
ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ เป็นฝนที่เทลงมา
ไม่มีแม้เวลาให้ทันได้ตั้งตัว และเธอก็ทำอะไรไม่ได้
นอกจากยอมให้ไหล่ทั้งสองข้างเปียกปอน
และพยายามเต็มที่ที่จะทำให้เธอในวันพรุ่งนี้ไม่เป็นไข้
เป็นยังไงกันบ้างทุกคน คอมเมนต์พูดคุยกันได้น้าา
สุดท้ายแล้ว เราอยากจะบอกทุกคนที่อ่านมาถึงตรงนี้ว่า
เราเพียงหยิบยกเรื่องราวบางส่วนของหนังสือ สรุปออกมาเพื่อให้ทุกคนได้อ่าน และอยากให้ทุกคนไปตามอ่านกันต่อกับหนังสือเล่มนี้ [เราต่างเคยทิ้งบางสิ่งไว้และมันไม่เป็นไรเลย]
เชื่อเราเถอะว่า หากทุกคนได้ลองหยิบเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน ในวันที่เหนื่อยล้า ในวันที่อยากจะพักผ่อน หรือในวันที่เพียงแค่อยากมีเพื่อนสักคนที่เข้าใจ หนังสือเล่มนี้สามารถเป็นที่พักใจให้ทุกคนได้
ขอบคุณหนังสือ : เราต่างเคยทิ้งบางสิ่งไว้และมันไม่เป็นไรเลย
ขอบคุณนักเขียน : Octobrae
Standas Not Standard 
ใส่ความเห็น